Ze was helemaal overstuur en riep maar, ik pik dit niet langer ik ga van hem af.
Ik vroeg haar maar wat is je vraag?

Ik wil deze pijn niet meer en weet niet hoe ik die moet stoppen, ik wil van hem af maar we hebben een samen gesteld gezin en hebben vier kinderen die er bij betrokken zijn en ik weet niet of ik hier goed aan doe, er is ook een stemmetje in mij die zegt dat ik dit niet kan doen omwille van de kinderen want ze hebben dit al een keer mee gemaakt.
Moet ik scheiden of niet?

Nou dat is een grote vraag, daar heb ik niet gelijk een eenduidig antwoord op.
Wel wil ik met je onderzoeken waar jij tegen aan loopt? Waar jouw pijn zit?
Hoe jij zelf deze pijn kan verlichten?

Nou dat zou al heel fijn  zijn want ik weet het inmiddels niet meer, ik ben volledig in de war en kan totaal niet helder denken.

Je zegt dat je deze pijn niet meer wilt, maar het lijkt wel of jij jouw partner volledig verantwoordelijk maakt voor al jouw pijn, klopt dat?

Nou hij ziet niet wat ik allemaal doe voor hem en het gezin, het is voor hem allemaal zo vanzelfsprekend dat ik alles regel en doe. Ik voel me gewoon gebruikt en totaal niet gewaardeerd voor de liefdevolle persoon die ik ben. Toen we elkaar pas kende was hij o zo charmant en welwillend iets voor me te doen en nu geeft hij meer niet thuis dan wel.

Dat lijkt me zwaar voor je.

Dat is het zeker, ik moet zoveel ballen de lucht in houden en dat kan en wil ik niet alleen. Het zijn tenslotte ook zijn kinderen.

Wat doet je nou het meest pijn?

Dat ik totaal geen verbinding meer met hem voel, ik voel me zo ontzettend alleen.

Mag ik je uitnodigen met jou naar het  model van het enneagram  te gaan om te onderzoeken welk type gedrag jij gebruikt om liefde te krijgen en pijn te vermijden?
Al pratende tijdens ons interview kwam ze uit op type twee “de helper”
Vind je het moeilijk om nee te zeggen?

Nou dat vind ik inderdaad heel lastig. Ik wil mensen niet teleurstellen en in de steek laten en vind het belangrijk er te zijn voor anderen om mij heen.
Maar ik merk vaak als ik iets nodig heb er dan weinig of geen mensen er zijn voor mij en dat maakt me heel verdrietig, zoals nu eigenlijk.

En als je nou eens nee wat vaker nee zegt?

Dan heb ik het gevoel dat ik de ander afwijs en dat wil ik niet, dus dan zeg ik maar ja.

Besef jij je dat er maar een persoon jou kan afwijzen dat ben jij!
Dat nee zeggen tegen de ander ja zeggen is naar jezelf?
Dat liefde zich niet laat ruilen.
Hou jij wel van jezelf?

O wauw, dat soort vragen heb ik  mijzelf nog nooit gesteld.
Of ik van mijzelf hou? Zou het niet weten…ben ik eigenlijk niet mee bezig.
Ik geloof echt als een mijn kinderen of mijn partner het naar hun zin hebben, dan heb ik het ook.

Heb je wel eens gevlogen?

Ja zeker, laatst nog naar Spanje.

Dat heb je de instructies van de veiligheid aan boord gezien, het zuurstof masker eerst bij jezelf opzetten en dan pas de kinderen.

Ja dat is waar, alhoewel ik daar absoluut de urgentie van in zie, zou ik uit reflex eerst mijn kind helpen. Maar je hebt daar een punt, ik moet dit dus ook toe passen op mijn eigen leven bedoel je?

Zou je denk ik wel meer rust geven, volgens mij voel jij je verantwoordelijk voor iedereen, maar ik heb goed nieuws voor je. Je bent alleen verantwoordelijk voor jezelf.
Waarom ga je niet de komende tijd meer dingen doen die jou blij maken, neem meer rust en vraag meer hulp. De kans is heel groot dat  jouw partner wil helpen.
De kans is heel groot dat je hem de schrik op het lijf hebt gejaagd. Hij voelt zich bekritiseerd en denkt dat hij niet goed genoeg is. Je geeft hem het gevoel dat zijn aanwezigheid er niet toe doet. Vraag hem om hulp en geef hem meer erkenning, dan is de kans heel groot dat jullie die broodnodige verbinding weer voelen en dat is wat hij ook wil.

Dat ga ik doen, ik wil eigenlijk ook niet scheiden maar ik zag geen andere uitweg om de pijn niet te voelen.

Pijn hoort bij het leven, maar als je de pijn niet onder ogen komt dan wordt het lijden en dat moet je niet willen want wees eerlijk over je gevoelens en geef jezelf een kans “jezelf te zijn”